ว่าจะเขียนถึงเรื่อง “Teach You a Lesson” หรือ ในชื่อไทย “อย่างนี้ต้องโดนสั่งสอน” ซีรีส์ 10 ตอน ของ Netflix มาสักพักแล้ว เนื่องจากเห็นว่าที่มีกระแสแรงในบ้านเรา ซึ่งซีรีส์มีเนื้อหาเป็นการสะท้อนสังคมโรงเรียน และการกลั่นแกล้งกันในโรงเรียนกันอย่างหนักหน่วง

“Teach You a Lesson” ว่าด้วย เรื่องราวของ การตั้งหน่วยงานใหม่ในกระทรวงศึกษาธิการ คือ “สำนักงานคุ้มครองสิทธิทางการศึกษา" โดยเฉพาะการดูแลสิทธิและสวัสดิภาพของครู และนักเรียน ในเกาหลีใต้ สืบเนื่องมาจากการบูลลี่กันในโรงเรียน การใช้ช่องโหว่ทางกฎหมาย เช่น กฎหมายคุ้มครองเด็ก เด็กคือผ้าขาว ไม่สามารถลงโทษได้ จึงส่งผลให้ปัญหาบานปลาย

โดยทั้ง 10 ตอนนั้น ก็จะแบ่งเรื่องราวแต่ละปัญหา เช่น ตอนแรก คือ การกลั่งแกล้งระหว่างนักเรียนและนักเรียน โดยใช้อำนาจจากพ่อแม่ที่เป็นนักการเมืองมาข่มขู่ ตอนที่ 2 การปราบแก๊งเด็กช่าง (มันคล้ายกับบ้านเรา ยังไงไม่รู้) ตอนที่่ 3 นักเรียนสาว อินฟลูเอนเซอร์ ที่ใช้โซเชียลฯ กดดันครู รวมถึงการใส่ร้ายป้ายสี ทำให้ครู ต้องทำการทำร้ายตัวเอง

และตอนที่ 3 นี่เอง ก็กลายเป็นดราม่า โดยเฉพาะชาวเกาหลีใต้ ที่บอกว่า ปกติแล้ว การล่วงละเมิดนักเรียนนั้น มีอยู่จริง และผู้หญิงไม่กล้าที่จะออกมาเปิดเผยความจริง

อย่างไรก็ดี ในตอนนี้ คือ สาวอินฟลู ใส่ร้ายครู ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดน้อยอยู่แล้ว แต่กลับเอามาตีแผ่ เหมือนเป็นการ “กดทับ” ผู้หญิง ที่หากเกิดขึ้นจริง จะทำให้ไม่กล้าออกมาเปิดเผยความจริง

Teach You a Lesson คืออะไร และทำไมมันถึงก่อเรื่องก่อนฉาย

ซีรีส์นี้ดัดแปลงมาจาก webtoon ชื่อ Get Schooled (참교육) ของ Chae Yong-taek และ Han Ga-ram ที่เปิดตัวในปี 2563 และได้รับความนิยมอย่างสูงในเกาหลีใต้ เนื้อหาว่าด้วยหน่วยงานลับของรัฐที่ส่ง "ผู้ตรวจการ" เข้าไปจัดการกับนักเรียนอันธพาลในโรงเรียนต่างๆ ด้วยวิธีที่เรียกได้ว่า "ตอบแทนความรุนแรงด้วยความรุนแรง"

แต่ก่อนที่ Netflix จะประกาศรับซื้อลิขสิทธิ์ Webtoon เรื่องนี้ก็มีชื่อเสียงอยู่แล้ว — แต่เป็นชื่อเสียงที่ไม่ค่อยดีนัก

ใน บทที่ 125 ซึ่งเป็นบทที่จุดชนวนวิกฤต เนื้อหาบรรยายตัวร้ายหลักเป็นนักเรียนที่มีเชื้อสายแอฟริกัน-เกาหลี และมีการใช้คำสรรพนามเหยียดเชื้อชาติอย่างโจ่งแจ้ง ผู้อ่านต่างชาติจำนวนมากวิจารณ์ว่าไม่ใช่การ "พรรณนา" การเหยียดเชื้อชาติ แต่เป็นการ "ตอกย้ำ" อคติ

Naver Webtoon ลบบทดังกล่าวในเดือนกันยายน 2566 ผู้สร้างออกแถลงการณ์ขอโทษ และ ระงับการเผยแพร่ฉบับภาษาอังกฤษถาวร ขณะที่ฉบับเกาหลีกลับมาในเดือนมกราคม 2567 พร้อมเนื้อหาที่เขียนใหม่
ก่อนหน้านั้น Webtoon ยังถูกวิจารณ์ว่า ส่งเสริมการทำโทษทางร่างกาย และมีฉากที่วิจารณ์กระแสสตรีนิยมในแนวทางที่หลายคนมองว่าดูถูก

เมื่อ Netflix ประกาศรับซื้อ...ไฟลุกทันที

เมื่อมีข่าวว่า Netflix จะดัดแปลงเป็นซีรีส์แบบ live-action Korean Teachers and Education Workers' Union ออกแถลงการณ์เรียกร้องให้หยุดการผลิต โดยระบุว่าซีรีส์นี้จะนำเสนอความรุนแรงในโรงเรียนในแบบที่บิดเบือนความเป็นจริง และสร้างภาพว่าการทุบตีนักเรียนคือทางออกที่ถูกต้อง
แฟนๆ หลายกลุ่มยังเปิดแคมเปญล็อบบี้นักแสดงที่ถูกทาบทามให้ปฏิเสธบทบาท โดยเฉพาะเมื่อมีรายงานว่า Kim Nam-gil นักแสดงชื่อดังจาก The Fiery Priest ได้รับการเสนอบทนำ จนเขาต้องออกมาชี้แจงในโซเชียลมีเดีย

ท้ายที่สุด บทนำตกเป็นของ Kim Mu-yeol และผู้กำกับ Hong Jong-chan ซึ่งเป็นที่รู้จักดีจาก Juvenile Justice (2565) ซีรีส์ที่พูดถึงกระบวนการยุติธรรมสำหรับเยาวชนอย่างลึกซึ้งและมีมิติ

สถิติปัญหาการบูลลี่ในโรงเรียนของเกาหลีใต้ 

ในปี 2568 กระทรวงศึกษาธิการเกาหลีใต้เผยแพร่ผลสำรวจความรุนแรงในโรงเรียนช่วงครึ่งปีแรก พบตัวเลขที่สั่นสะเทือนวงการศึกษา

นักเรียนร้อยละ 2.5 รายงานว่าตนเองตกเป็นเหยื่อของความรุนแรงในโรงเรียนในช่วงเทอมที่ผ่านมา โดยหากเมื่อเทียบ 5 ปีหลัง คือ ปี 2563 (ช่วงโควิด) นักเรียนที่ตกเป็นเหยื่อ คือ 0.9% ปี 2564 นักเรียนที่ตกเป็นเหยื่อ 1.1% ปี 2565 นักเรียนที่ตกเป็นเหยื่อ 1.7% ปี2566 นักเรียนที่ตกเป็นเหยื่อ 1.9% ปี 2567 นักเรียนที่ตกเป็นเหยื่อ 2.1% และ ครึ่งแรกปี 2568 นักเรียนที่ตกเป็นเหยื่อ 2.5% ซึ่งถือว่าสูงที่สุดในประวัติศาสตร์

ที่น่ากังวลกว่า คือกลุ่มที่ได้รับผลกระทบหนักสุดไม่ใช่วัยรุ่น แต่เป็น นักเรียนประถม ซึ่งมีอัตราการตกเป็นเหยื่อสูงถึง 5% — สูงกว่าช่วงวัยอื่นอย่างมีนัยสำคัญ

ความรุนแรงในรูปแบบใหม่

ตัวเลขจากการแจ้งความเป็นทางการนั้นอาจต่างออกไป: ในปี 2567 มีการรายงานเหตุการณ์ความรุนแรงในโรงเรียนอย่างเป็นทางการทั้งสิ้น 58,502 กรณี ลดลงจาก 61,445 กรณีในปีก่อน โดยโรงเรียนมัธยมต้นมีสัดส่วนสูงสุดเกือบครึ่งหนึ่งของทั้งหมด

แต่ความขัดแย้งระหว่างตัวเลข "แจ้งความ" ที่ลดลง กับตัวเลข "สำรวจ" ที่พุ่งขึ้น ชี้ให้เห็นปัญหาใต้ดินที่น่าเป็นห่วงกว่า นั่นคือ เด็กจำนวนมากยังไม่กล้าพูด

ปัญหาที่ขยายตัวรวดเร็วที่สุดคือ การกลั่นแกล้งทางดิจิทัล (Cyberbullying) ซึ่งมักส่งผลต่อเหยื่อจำนวนมากพร้อมกันในทีเดียว และรายงานความรุนแรงทางเพศในโรงเรียนก็แตะระดับสูงสุดในประวัติศาสตร์เช่นกัน โดยนักเรียนร้อยละ 6 รายงานว่าถูกคุกคามหรือล่วงละเมิดทางเพศ

ในช่วงครึ่งแรกของปี 2568 เพียงอย่างเดียว มีวัยรุ่น 422 คน ถูกจับกุมในข้อหาอาชญากรรม deepfake ทางเพศ คิดเป็นเกือบ 60% ของผู้ถูกจับในคดีประเภทนี้ทั้งหมด

รูปแบบการกลั่นแกล้งที่พบบ่อยที่สุด

จากข้อมูลวิจัย รูปแบบที่พบมากที่สุดในกลุ่มนักเรียนประถมถึงมัธยมปลายคือ การโจมตีด้วยวาจา (34.7%) ตามด้วยการแบนออกจากกลุ่ม (17.2%), การสะกดรอย (11.8%), การกลั่นแกล้งไซเบอร์ (10.8%) และการทำร้ายร่างกาย (10.0%)

ทำไมตัวเลขถึงพุ่ง? สาเหตุเบื้องหลังวิกฤต

นักวิชาการและจิตแพทย์เด็กในเกาหลีใต้ชี้ให้เห็นปัจจัยหลายชั้นที่ซ้อนทับกันแรงกดดันทางการศึกษา เกาหลีใต้มีระบบการสอบที่โหดหินที่สุดในโลก (Suneung) ซึ่งกำหนดอนาคตทั้งชีวิตของเด็กคนหนึ่ง ความเครียดสะสมในโรงเรียนแปรเปลี่ยนเป็นความก้าวร้าวที่ระบายออกผ่านการรังแกเพื่อน บันทึกการกลั่นแกล้งในโรงเรียนมัธยมยังกลายเป็นปัจจัยในการสมัครมหาวิทยาลัยชั้นนำ จนเกิดกระแสรีวิวคดีบูลลี่อย่างเป็นทางการสูงถึง 7,646 กรณี ในปี 2567 เพิ่มขึ้นต่อเนื่อง 3 ปีซ้อน

สุญญากาศของผู้ใหญ่ งานวิจัยพบว่า 1 ใน 3 ของเหยื่อ ไม่สามารถขอความช่วยเหลือได้ ไม่ว่าจะเพราะไม่มีใครฟัง หรือเพราะกลัวจะถูกกลั่นแกล้งหนักขึ้น ครูขาดเครื่องมือและอำนาจในการจัดการ ขณะที่ผู้ปกครองบางส่วนยังมองว่าการถูกแกล้งเป็น "เรื่องปกติของวัยเรียน"

โลกออนไลน์ที่ไม่มีพรมแดน ในยุคดิจิทัล การกลั่นแกล้งไม่ได้จบลงที่ประตูโรงเรียน กลุ่มแชต open chat ที่สร้างขึ้นเพื่อรุมนินทาเพื่อน, การเผยแพร่คลิปการทำร้ายร่างกาย, ไปจนถึง deepfake porn ของนักเรียนหญิง ทำให้เหยื่อต้องแบกรับบาดแผลในทุกพื้นที่ 24 ชั่วโมง

อย่างไรก็ดี ไม่ว่าจะเป็นนิยาย หรือเรื่องจริงที่เกิดขึ้น และสิ่งที่แฝงอยู่ในซีรีส์ ที่ “สื่อสาร” ผ่านปากของตัวเอก ที่พูดอยู่หลายๆ ครั้ง คือ ไม่ว่าเหตุการณ์นั้นจะเกิดอะไรขึ้น ผู้ที่ตกเป็นเหยื่อ นั้นต้องการความยุติธรรม จากกฎหมาย และระบบการศึกษา

เราจะเห็นว่า “เด็ก” ที่มักถูกกลั่นแกล้ง นั้น จะเลือกวิธี “นิ่งเงียบ” ซึ่งมันคือความจริงที่เกิดขึ้น โดยมีปัจจัยมาจาก
1.เขาเชื่อว่าไม่มีใครช่วยเหลือเขาได้
2.ผู้ใหญ่ไม่เชื่อ หรือ ฟังที่เขาพูด
3.ผู้ใหญ่ไม่มีเครื่องมือในการช่วยเหลือ
4.ผู้ใหญ่กลัวความเดือดร้อนจะมาถึงตัวเอง

เพราะเหตุเหล่านี้ จึงเป็นที่มาของคำว่า “ผู้ใหญ่นั้น ควรปกป้องเด็กๆ” ที่พระเอกชอบพูดบ่อยๆ ซึ่งหวังว่า ในโลกความจริง เราจะมีผู้ใหญ่แบบนี้เยอะๆ เพื่อสอนบทเรียนให้กับเด็ก ได้เดินบนเส้นทางที่ถูกต้อง