องค์การอวกาศจีน ประสสบความสำเร็จในการส่ง ‘Long March-10B’ เที่ยวบินแรกในภารกิจส่งดาวเทียมวงโคจรต่ำ (LEO) และสามารถคว้าจับจรวดท่อนหลักกลางทะเลบนแทนยึดลอยน้ำ ด้วยระบบตาข่ายสลิง นักวิเคราะห์ ชี้ ยุติการผูกขาดเทคโนโลยีรีไซเคิลของสหรัฐฯ ได้แล้ว

เปิดตัวจรวจม้างานรุ่นใหม่ของแดนมังกร

เมื่อวันที่ 10 ก.ค.2569 สำนักข่าวพีเพิลเดลีของจีน รายงานความเคลื่อนไหวจากศูนย์ปล่อยดาวเทียมพาณิชย์เหวินชาง (Wenchang Commercial Space Launch Site) บนเกาะไหหลำ ทางตอนใต้ของประเทศจีน ระบุว่า เมื่อวันศุกร์ที่ 10 กรกฎาคม 2026 เวลา 12:14 น. (ตามเวลาท้องถิ่น) จีนได้ทำการยิงจรวดขนส่งรุ่น Long March-10B (ฉางเจิง-10บี) เที่ยวบินปฐมฤกษ์ (Maiden Flight) ขึ้นสู่ห้วงอวกาศ และสามารถส่งดาวเทียมทดสอบเข้าสู่วงโคจรต่ำของโลก (LEO) ได้ตามแผนการอย่างแม่นยำ

ตัวจรวด Long March-10B ลำนี้มีความสูงถึง 70.2 เมตร และกว้าง 5 เมตร โดยเป็นจรวดขนาดกลางที่ถูกพัฒนาแตกหน่อมาจาก โครงการจรวดพามนุษย์ไปดวงจันทร์ของจีน (Long March 10) แต่ได้รับการปรับแต่งระบบ (Cargo-optimized variant) ให้กลายมาเป็นหัวหอกหลักสำหรับงานพาณิชย์ โดยเฉพาะการทำหน้าที่ขนส่งฝูงดาวเทียมอินเทอร์เน็ตความเร็วสูงจำนวนมหาศาล (Megaconstellation) เพื่อสร้างเครือข่ายบลูทูธและบรอดแบนด์เวหาแข่งกับชาติตะวันตก

ครั้งแรกของโลกคว้าจรวดกลางทะเล ด้วยระบบตาข่ายสลิง “Net Capture” 

ไฮไลต์ที่สำนักข่าวทั่วโลกต่างจับตามองและทำผุ้เชี่ยวชาญด้านจรวดฮือฮา คือ “วิธีการกู้คืนจรวดท่อนแรก (First-stage recovery)” ซึ่งจีนเลือกใช้แนวทางที่แตกต่างและท้าทายกฎฟิสิกส์อย่างสิ้นเชิงหลังจากที่จรวดท่อนแรกแยกตัวออกจากท่อนที่สองที่ระดับความสูงเหนือน่านฟ้า คอมพิวเตอร์ได้บังคับให้ท่อนจรวดดิ่งกลับลงมาในแนวดิ่ง (Vertical Return) มุ่งหน้าสู่พิกัดนัดพบบริเวณทะเลจีนใต้ ซึ่งมีเรือกู้คืนเฉพาะทางขนาดยักษ์นามว่า "Navigator" (หลิ่งหางเจ่อ) จอดรออยู่

แทนที่จะใช้ขาตั้งลงจอดแปะบนดาดฟ้าเรือเหมือนจรวด Falcon 9 ของ SpaceX ฝั่งวิศวกรจีนจากค่าย Chinarocket ได้ติดตั้ง "ตะขอจับยึด (Hooks)" ไว้รอบตัวจรวด และใช้ "ตาข่ายขดลวดสลิงแรงดันสูง (Wires-based net recovery apparatus)" ที่ติดตั้งอยู่บนรางเลื่อนอัตโนมัติบนเรือ บินเข้าทำการ "ช้อนและจับล็อกตัวจรวดไว้กลางอากาศ" ก่อนที่โครงสร้างจรวดจะกระแทกกับพื้นผิวแข็ง เพื่อลดความเค้นและการสึกหรอของโลหะให้เหลือน้อยที่สุด ซึ่งระบบนี้สามารถขึงจับจรวดน้ำหนักหลายสิบตันไว้ได้อย่างงดงามตั้งแต่ไฟลต์แรก

ขุมพลังลูกผสม เคโรซีน-มีเทนเหลว กุญแจสู่สงครามราคา

ความน่าสนใจเชิงวิศวกรรมของ Long March-10B คือการเป็นจรวดระบบลูกผสมที่ทรงประสิทธิภาพ

จรวดท่อนแรก (First Stage) ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์ YF-100K จำนวน 7 เครื่อง รีดแรงขับดันมหาศาลด้วยเชื้อเพลิงเคโรซีนและออกซิเจนเหลว (RP-1/LOX)

ท่อนที่สอง (Second Stage) ออกแบบให้ล้ำสมัยด้วยการขยับไปใช้เครื่องยนต์ YF-219 ที่เผาไหม้ด้วย มีเทนเหลวและออกซิเจนเหลว (CH4/LOX) ที่ขึ้นชื่อเรื่องความสะอาด เขม่าต่ำ และเหมาะสำหรับการจุดระเบิดซ้ำในอวกาศ ด้วยโครงสร้างนี้ ทำให้มันสามารถแบก Payload สูงสู่วงโคจรต่ำ (LEO) ได้หนักถึง 16 ตัน ในโหมดพร้อมนำกลับมาใช้ใหม่

เขย่าบัลลังก์อวกาศโลกจารึกสถิติใหม่

ความสำเร็จในการจับท่อนหลักของจรวด Long March-10B ส่งผลให้จีนบันทึกหน้าประวัติศาสตร์ใหม่ถึง 3 ด้านพร้อมกัน

1.กลายเป็นระบบจรวดรุ่นแรกของโลกที่สามารถกู้คืนท่อนบูสเตอร์สำเร็จตั้งแต่ "ความพยายามในเที่ยวบินแรกสุด (First attempt)" ซึ่งในอดีตค่ายยุคบุกเบิกล้วนต้องผ่านการระเบิดตกทะเลมานับครั้งไม่ถ้วน

2.จีนก้าวขึ้นเป็นประเทศที่สองของโลกอย่างเป็นทางการ (ต่อจากสหรัฐอเมริกา) ที่มีขีดความสามารถในการกู้คืนจรวดนำส่งระดับวงโคจร ทลายการผูกขาดของสหรัฐฯ ที่ใช้เทคนิคนี้ลง

3.ความสำเร็จนี้จะช่วยลดต้นทุนการปล่อยจรวดต่อเที่ยวของจีนลงอย่างมหาศาล ปลดล็อกการเดินหน้ายิงดาวเทียมบรอดแบนด์นับหมื่นดวง ตามยุทธศาสตร์แห่งชาติได้อย่างรวดเร็วหลังจากนี้ ด้วยวิธีการส่งที่ละลอตใหญ่ๆ

ทั้งนี้ นักวิเคราะห์จากต่างประเทศ มองตรงกันว่า ความสำเร็จของ Long March-10B ในรอบนี้ คือหลักฐานเชิงประจักษ์ว่าจีนไม่ได้เจริญรอยตามก้าวเดินของสหรัฐฯ เพียงอย่างเดียว แต่กำลังสร้าง "ทางลัดและนวัตกรรมใหม่" ที่อาจเปลี่ยนโมเดลธุรกิจอวกาศเชิงพาณิชย์ของโลกไปตลอดกาลนับจากนี้.