นศ.สาว คณะวิศวะ มข. โพสต์ระบาย ถูกกลุ่มเพื่อน รุ่นพี่ รุมบูลลี่ กลั่นแกล้งในหลายๆ อย่าง จนชีวิตพัง เครียด เกรดตก ป่วยซึมเศร้า ออกมาเปิดเผย เพราะไม่อยากให้เกิดกับคนอื่น ด้านคณะวิศวะฯ มข. แถลงการณ์ พร้อมช่วยเหลือ ตรวจสอบ และหากมีคนผิดก็พร้อมลงโทษ ...

จากกรณี ผู้ใช้ Tiktok หญิง รายหนึ่ง ซึ่งเป็นนักศึกษาหญิง คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ถูกกลุ่มเพื่อนกลั่นแกล้ง (Bullying) จนได้รับผลกระทบทางจิตใจ เป็นเวลากว่า 2 เดือน และได้บอกเล่าเรื่องราวความทุข์ ผ่านโซเชียลมีเดีย

กระทั่งล่าสุด วันที่ 13 ก.ค.ที่ผ่ามา คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ได้แถลงการณ์ จากเรื่องที่เกิดขึ้น โดยมีเนื้อหาระบุว่า

จากกรณีที่มีการเผยแพร่ข้อมูลเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับนักศึกษาของคณะวิศวกรรมศาสตร์ ผ่านสื่อสังคมออนไลน์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ขอเรียนว่า คณะได้รับทราบเหตุการณ์ดังกล่าวแล้ว และได้ดำเนินการติดต่อเพื่อดูแลนักศึกษาที่เกี่ยวข้องเป็นที่เรียบร้อย

ขณะนี้คณะอยู่ระหว่างการตรวจสอบข้อเท็จจริงอย่างรอบคอบโดยยึดหลักความถูกต้อง โปร่งใส และความเป็นธรรมต่อทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้อง คณะวิศวกรรมศาสตร์ให้ความสำคัญกับสุขภาพกาย สุขภาพใจ ความปลอดภัย และศักดิ์ศรีของนักศึกษาทุกคน หากผลการตรวจสอบพบว่ามีพฤติกรรมที่เข้าข่ายการกลั่นแกล้ง (Bullying) หรือการกระทำที่ไม่เหมาะสม คณะจะดำเนินการตามระเบียบและข้อบังคับของมหาวิทยาลัยอย่างเหมาะสมและเป็นธรรม

ในระหว่างการดำเนินการตรวจสอบคณะขอความร่วมมือจากทุกฝ่ายในการหลีกเลี่ยงการเผยแพร่ข้อมูล การคาดเดา หรือการแสดงความคิดเห็นที่อาจส่งผลกระทบต่อสิทธิความเป็นส่วนตัว และสวัสดิภาพของผู้เกี่ยวข้อง รวมถึงขอให้เคารพกระบวนการตรวจสอบข้อเท็จจริงของคณะ

คณะวิศวกรรมศาสตร์จะนำเหตุการณ์ครั้งนี้มาทบทวนแนวทางและพัฒนามาตรการในการส่งเสริมสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ที่ปลอดภัย เคารพซึ่งกันและกัน และป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์ในลักษณะเดียวกันซ้ำอีกในอนาคต

คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
13 กรกฎาคม 2569

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่นักศึกษาหญิงต้องเผชิญนั้น เจ้าตัวยังได้เขียนบรรยาย ผ่านเฟซบุ๊ก ในกลุ่ม “ที่นี่..”ขอนแก่น” ระบุว่า
ก่อน คอมเม้นท์ อยากให้อ่านรายละเอียดและรูปภาพทั้งหมดอย่างถี่ถ้วนก่อนนะคะ***

สวัสดีค่ะ หนูคือเจ้าของเรื่องราวที่เคยออกมาเล่าถึงความรุนแรงภายในสาขา จนกลายเป็นไวรัลใน TikTok ผ่านแอคเคาท์หนึ่ง

ตลอด 2 เดือนที่ผ่านมา หนูเลือกเงียบ เลือกหายไป เพื่อพยายามรักษาใจตัวเองเพื่อที่จะไม่ให้มันพังไปมากกว่านี้ แต่ยิ่งเงียบ มันยิ่งชัดว่าปัญหานี้ไม่เคยหายไปจริง ๆ และมันอาจจะเกิดขึ้นกับใครอีกก็ได้

หนูไม่ใช่คนแรก… และถ้ายังไม่มีใครพูด มันก็จะไม่ใช่คนสุดท้าย

สิ่งที่หนูเจอ ไม่ใช่แค่ “การไม่ชอบกัน” แต่มันคือการถูกรุมกดดันจากคนแทบทั้งสาขา

จากแค่คำพูดลับหลัง กลายเป็นคำด่าต่อหน้า

จากการเมินเฉย กลายเป็นการตั้งใจทำร้ายกันให้เห็นชัด ๆ

แม้กระทั่งเรื่องที่คุณพ่อประสบอุบัติเหตุจนถึงขั้นผ่าตัด สูญเสียนิ้วมือไป 1 นิ้ว และพักฟื้นหลายเดือน กลับกลายเป็นประเด็นที่ถูกมาซ้ำเติม พูดเล่น แขวะ เนื่องจากหนูได้รับทุนจากคณะเพื่อเยียวยาในส่วนนี้

หนูเคยถูกกีดกันแม้กระทั่งเรื่องพื้นฐาน อย่าง “อาหาร” ในกิจกรรมที่มีการเช็คชื่อ ทั้งที่หนูอยู่ตรงนั้น แต่กลับเหมือนไม่มีตัวตน

หนูขอข้าวในส่วนของหนู… แต่สิ่งที่ได้กลับมา คือความรู้สึกว่าตัวเอง “ไม่มีค่าเลยในสายตาคนพวกนั้น” ไม่ได้ข้าวค่ะ

ซึ่งหนูโอเคถ้าเราจะต่างคนต่างอยู่ และหนูก็ทำแบบนั้นค่ะ แม้กระทั่งนั่งเรียนหนูก็นั่งคนเดียว ไม่สุงสิงกับใครยกเว้นงานกลุ่ม และหนูก็กินข้าวกับเพื่อนสาขาอื่น หรือไม่ก็ไปกินข้างนอกเลย หนูโอเคถ้าทุกคนไม่ต้องมายุ่งกับหนู หนูพยายามมากๆแล้ว ที่จะไม่ยุ่งกับใครเลย

การกลั่นแกล้งมันไม่ได้หยุดแค่คำพูด

มันลามไปถึงการเดินชน การโพสต์แขวะในสตอรี่

การด่าอย่างสะใจในกลุ่ม

และสุดท้าย…การถูกเตะออกจากสาขา เหมือนหนูไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้นเลย

ยกเว้นแต่เรื่องกินเลี้ยงที่ต้องการจะเก็บเงินเป็นจำนวนมากกับหนูเพื่อไปกินเลี้ยงกัน โดยที่หนูแจ้งไปเรื่องความไม่สะดวกสำหรับการจ่ายดังกล่าวเพื่องานรื่นเริงของบัณฑิตที่จบไป(แต่หนูยังไม่จบ) หนูจ่ายช่วยได้เพียง 1000 บาทเพื่อรักษาน้ำใจคนรุ่นเดียวกัน และจะจ่ายเลี้ยงให้กับรุ่นที่จบพร้อมกับหนู(อ้างอิงตามปีการศึกษาที่สำเร็จการศึกษา) แต่สิ่งที่ได้มาคือการรุมประณาม และ ลบออกจากกลุ่มสาขาซึ่งในกลุ่มมีนักศึกษาในสาขาทุกคน ที่รวมถึงเอกสาร และทุกเรื่องในการศึกษา มีทุกอย่าง ยกเว้นหนู
คนที่ทำ ไม่ใช่แค่เพื่อนทั่วไป

แต่รวมถึงหัวหน้าสาขาในรุ่น

และยังมีนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา ณ ปัจจุบันในคณะ เข้ามาเกี่ยวข้อง

หนูเคยสู้ เคยพยายามยืนหยัดเพื่อตัวเอง

แต่สิ่งที่ได้กลับมา ไม่ใช่ความยุติธรรม

มันคือแรงกดดันที่หนักขึ้นกว่าเดิม การกลั่นแกล้งที่หนักกว่าเดิม

จนสุดท้าย…หนูพัง

หนูเป็นซึมเศร้า

เกรดตก

ต้องมาเรียนแก้

ต้องใช้เวลาในชีวิตเพิ่มขึ้นเข้าสู่ปีที่ 5 ของการเรียน เพราะบาดแผลที่เกิดขึ้น
และคำถามที่หนูได้ยินบ่อยที่สุดคือ

“จะไปสนใจทำไม”

หนูอยากตอบตรงนี้เลยว่า

เพราะมันไม่ควรเกิดขึ้นกับใครเลยต่างหาก

หนูออกมาพูด ไม่ใช่เพราะอยากมีเรื่องกับใคร

แต่เพราะหนูอยากให้มัน “หยุด” ที่หนู

หนูไม่อยากให้ใครต้องมายืนอยู่จุดเดียวกันนี้

ต้องรู้สึกไร้ค่า

ต้องโดนทำเหมือนไม่ใช่คน

หรือพังทั้งชีวิตเพราะสภาพแวดล้อมที่ควรจะปลอดภัย

ถ้าวันนี้หนูยังเลือกเงียบ

วันพรุ่งนี้ก็จะมีอีกคนต้องเจอแบบหนู

และหนูไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้นอีกแล้ว

หนูขอความช่วยเหลือจากอาจารย์ภายในสาขาแล้ว แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอาจารย์ยื่นมือเข้ามาช่วยเพียงเรื่องเกี่ยวกับการเรียนเท่านั้น ส่วนรายละเอียดทุกอย่าง รวมถึงพยานในเรื่องราวเหล่านี้ รวมถึงคนที่โดนมาก่อนหนู ทั้งหมดได้แจ้งไปที่อาจารย์เรียบร้อยแล้ว และหนูมีหลักฐานทุกอย่าง แต่อาจจะแนบมาไม่หมด จริงๆมีเยอะมากๆ ทั้งรูปภาพและคลิปเสียง บางเนื้อหาที่รุนแรงมากๆ หนูก็แคปไม่ทัน เพราะใช้เวลาทำใจสักพักก่อนจะเข้าไปเก็บหลักฐานในแชทมา ที่หนูแนบมาเป็นแชทกลุ่มสาขาหมดเลยค่ะ

ขอบคุณหลายๆคนที่ยังอยู่ข้างหนู

กำลังใจของทุกคน คือเหตุผลที่ทำให้หนูยังกล้าพูดในวันนี้ และหนูคงไม่อธิบายตัวเองเพิ่มอะไรอีกแล้ว หนูได้เล่าเยอะมากๆแล้วจนส่งผลกระทบต่อตัวหนูแล้ว แต่หนูหวังว่า เรื่องนี้จะได้รับการตรวจสอบ หรืออย่างน้อยๆ มีอะไรบางอย่างที่พัฒนาและก้าวไปข้างหน้าค่ะ