ในโลกของมายาไฟแสงสี ตัวละครตัวหนึ่งอาจเกิดและตายได้นับร้อยครั้ง

หากคุณเคยดูภาพยนตร์ไทยในรอบสองทศวรรษที่ผ่านมา คุณคงคุ้นตาชายอาวุโสร่างโปร่ง แววตาสงบเยือกเย็น ในจีวรสีแก่นขนุน ชายผู้สวมบทบาท “พระภิกษุ” จนกลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความขลัง ความศรัทธา และความเมตตาบนแผ่นฟิล์ม

เขาคือ “โยธิน มาพบพันธ์” หรือที่คนในวงการเรียกว่า "ลุงโยธิน"

ตลอดเวลาหลายสิบปีบนเส้นทางบันเทิง ลุงโยธินให้พรผู้คนในบทบาทสมมติมานับครั้งไม่ถ้วน เขาคือพระเกจิผู้สักยันต์ปลุกเสกความคงกระพันให้ตัวร้ายใน ขุนพันธ์ คือพระผู้ทรงศีลใน ตำนานสมเด็จพระนเรศวร และ ทองเอก หมอยา ท่าโฉลง

ทว่า… เมื่อแสงไฟสตูฯ ดับลง เสียงสั่ง "คัท" ของผู้กำกับจบสิ้น และฉากหลังถูกพับเก็บไว้ในคลังอุปกรณ์ ชีวิตจริงกลับเขียนบทละครที่โหดร้ายยิ่งกว่าบทภาพยนตร์เรื่องใด

เมื่อชีวิตจริง... ไม่มีสคริปต์ให้แก้ไข

เมื่อวัยล่วงเข้าสู่ 71 ปี ลุงโยธินตัดสินใจก้าวข้ามจาก "บทบาทสมมติ" สู่ "โลกแห่งความเป็นจริง" ด้วยการเข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์ บวชเรียนเป็นพระภิกษุจริงที่วัดเทพสรธรรมาราม จังหวัดปทุมธานี หวังใช้ความสงบทางธรรมเป็นที่พึ่งสุดท้ายของชีวิต

แต่ชีวิตคนเราไม่ได้ดำเนินตามบทที่ใครเขียนไว้ โรคร้ายอย่างเส้นเลือดสมองตีบและปัญหาสุขภาพรุมเร้า บีบให้ท่านต้องตัดสินใจลาสิกขาหลังจากบวชเรียนได้ปีกว่า และนั่นคือจุดเริ่มต้นของบททดสอบที่สาหัสที่สุด

หลังก้าวออกจากร่มเงาของศาสนสถาน ลุงโยธินพบว่าตนเองไม่มีบ้านให้กลับ ไม่มีเงินเก็บในบัญชี ขาดการติดต่อจากครอบครัว และด้วยวัย 73 ปี ประกอบกับสังขารที่ทรุดโทรมจากโรคภัย งานแสดงที่เคยเป็นท่อน้ำเลี้ยงเดียวก็พลอยแห้งเหือดหายไป

จากนักแสดงสมทบระดับครูที่ผู้คนยกมือไหว้บนหน้าจอ ชีวิตกลับพลิกผันกลายเป็นชายอาวุโสไร้บ้าน ค่ำไหนนอนนั่น เดินเร่ร่อนไปตามรายทางพร้อมกับความเงียบงัน

ที่มาภาพ : ไทยรัฐ

ฉากที่ไม่ได้ถ่ายทำ ณ สภ. บางใหญ่

ในวันหนึ่งของเดือนตุลาคม ลุงโยธินเดินเท้าก้าวเข้าไปใน สภ. บางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี

ไร้ซึ่งจีวร ไร้ซึ่งแสงไฟจับจ้อง มีเพียงเสื้อยืดเก่าๆ กางเกงขาสั้น และสังขารที่โรยรา ชายวัย 73 ปีไม่ได้มาแจ้งความ ไม่ได้มาเรียกร้องสิทธิ์ใดๆ แต่มาเพื่อ “ขอทำงาน”

"ตอนนี้แก่แล้ว ช่วยเหลือตัวเองไม่ค่อยได้ แต่ใจยังสู้ ยังอยากทำงาน ขอแค่ได้ทำงานแลกข้าวแลกน้ำเพื่อใช้ชีวิตต่อไป..."

"เพราะผมไม่ได้เลี้ยงดูเขา"

เมื่อมีคนถามหาถึงลูกหลาน.. คำรับสารภาพก็ออกจากปากตรงๆ

คำพูดสั้นๆ แต่สะท้อนถึงศักดิ์ศรีของมนุษย์คนหนึ่งที่ไม่ต้องการขอทาน แต่ปรารถนาเพียงการหยาดเหงื่อแลกกับอาหารประทังชีวิตในยามปลายมรสุม

เรื่องราวของลุงโยธินฉายภาพสะท้อนอันเจ็บปวดของ "นักแสดงสมทบ" ในวงการบันเทิง—กลุ่มคนที่คอยค้ำจุนให้พระเอกนางเอกส่องประกาย แต่เมื่อไร้ซึ่งแสงไฟและหมดวัยสวมบทบาท พวกเขาก็มัก
ถูกลืมเลือนไปกับกาลเวลาอย่างเงียบเชียบ

แสงสว่างในฉากถัดไป

โชคดีที่เรื่องราวในชีวิตจริงของลุงโยธินยังไม่จบลงด้วยความสิ้นหวัง

เมื่อเรื่องราวถูกส่งผ่าน เจ้าหน้าที่ตำรวจ สภ. บางใหญ่ ได้หยิบยื่นความช่วยเหลือเบื้องต้น ทั้งจัดหาอาหาร ที่นอน และห้องน้ำ ก่อนที่ มูลนิธิผู้ให้ย่อมใจเป็นสุข จะยื่นมือเข้ามารับดูแลต่อ จัดหาที่พักอาศัยที่ปลอดภัย ยารักษาโรค และอาหารการกินใน อ.ลำลูกกา จ.ปทุมธานี เพื่อให้ชายอาวุโสผู้นี้ไม่ต้องเร่ร่อนอยู่อย่างเคว้งคว้างอีกต่อไป

ชีวิตของคนเรา อาจเปรียบเสมือนภาพยนตร์เรื่องยาว เราเลือกบทบาทที่เริ่มเล่นไม่ได้ แต่ในวันที่บทละครชีวิตเลวร้ายที่สุด ความเมตตาและความเห็นอกเห็นใจจากเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน คือสิ่งเดียวที่จะช่วยประคองให้ฉากสุดท้ายของชีวิตยังคงมีความหวังและความอบอุ่นอยู่เสมอ