“One Battle After Another” หนึ่งศึก ครั้งแล้ว ครั้งเล่า เป็นหนังอีกเรื่องที่เห็นชื่อนักแสดง อย่าง ฌอน เพนน์, เดล โตโร และ ดิคาปิโอ ที่มารวมตัวกัน ก็ไม่ต้องคิดอะไรมาก ก็ต้องตีตั๋วเข้าดูแล้ว

หนังเรื่องนี้ รีวิวสั้นๆ คือ “สนุกมาก”​ (แบบมาก ก.ล้านตัว) รู้แค่ข้อมูลเบื้องต้น ที่ทางทีมพีอาร์ส่งมาเลยไม่ต้องคาดหวังทำให้ได้อรรถรสในการดู ซึ่งดูตั้งแต่ต้นจนจบเนื้อเรื่องมันลุ้นตลอดเรื่องเลย

แล้วเรื่องมันจะไปยังไง จะจบยังไงเนี่ย ก็เห็นมีเดล โตโร เล่นด้วยแถมโปสเตอร์หนังทำให้นึกถึงหนังเรื่อง Sicario ภาค 1 ภาค 2 ที่เขาเล่น แต่เอาจริง ๆ เรื่องนี้ผู้ก่อการร้ายเป็นพระเอก (หัวเราะ) และเนื้อเรื่องดี เอากลุ่มต่อต้านมาเป็นตัวเอกของเรื่องต่อสู้กับทหาร ทีแรก ๆ ก็ดีแต่ความโลภทำให้ตัดสินใจฆ่ากระทั่งลูกสาวตัวเองเพียงเพราะเป็นลูกกลุ่มต่อต้านหนำซ้ำผิวสีทำให้ขัดต่อการก้าวหน้าของชีวิตที่รออยู่ข้างหน้า

นักแสดงหญิงตัวเอกเล่นดีแม้ไม่เคยเห็นผลงานแต่ก็เล่นดีประกบผู้ชาย 2 คน แต่ที่เด่นและขโมยซีนคือ มี “ฌอน เพนน์” ไม่รู้เขาอายุเท่าไหร่แต่ฟิตหุ่นมาได้ขนาดนี้ โหดีมาก

ขณะที่ เดล โตโร เรื่องนี้ฉีกบทลบภาพในหนัง Sicario ไปมากเลย และดิคาปิโอเรื่องนี้นอกจากซีนดราม่าแล้วก็ปล่อยมุกตลกเกือบทั้งเรื่องก็ไม่ทิ้งฝีมือการแสดง ทว่าก็ยังถูกฌอน เพนน์ขโมยซีน แม้จะถูกขโมยซีนแต่ดิคาปิโอในบทพ่อเลี้ยงเดี่ยวแสดงสีหน้า อารมณ์ถึงบทบาท

แต่พอดูหนังจบออกจากโรงยังไม่อาจสลัดคำหยาบที่ดิคาปิโอด่าคนถามรหัสที่เขาลืมไปแล้วเพราะใครจะจำได้วะ มันผ่านมาตั้งหลายสิบปีเลยติดคำด่าของดิคาปิโอในเรื่องที่ ด่าคนถามรหัส จนติดหัว fuck…. ซ้ำ (ฮา)