WARFARE ยุทธการฝ่าแดนนรก ความยาวหนังเรื่องนี้ อยู่ประมาณชั่วโมงครึ่ง ขณะดู “แอร์” ไม่ค่อยเย็นทำให้เข้ากับบรรยากาศหนังสงคราม ตัวหนังอิงจากความทรงจำของอดีตทหารหน่วยซีล กองทัพเรือสหรัฐฯ ที่เคยทำภารกิจเสี่ยงตายในเมืองรามาดี ประเทศอิรัก เมื่อปี 2006 รวมถึงเมนโดซาเองก็เคยผ่านภารกิจนี้มาเช่นกัน

ตั้งแต่ดูหนังสงครามมาเราไม่พูดถึงฉากสงครามเทียบไม่ได้ แต่เอาในแง่ความสมจริงเรื่องนี้เหมือนจริง ตั้งแต่เปิดฉากก็กดดันทั้งที่ไม่ได้ยิงสักฉาก แต่เล่นกับอารมณ์คนดูและกดดันกับฉากมาก มันเล่นกับความรู้สึกอึดอัด เพราะเอาความจริงมาทำ

แค่ฉากการลาดตระเวน ใช้อาคารบ้านเรือนเป็นที่ซุ่มดูเหตุการณ์ แล้วเกิดสถานการณ์กดดันเหมือนให้เราอยู่อาคาร แล้วออกไปไหนไม่ได้ จากที่ศัตรูกดดันให้คุณอยู่แต่ข้างใน แล้วเราจะสู้ยังไง ซึ่งเรื่องนี้ เหมือนเอาความจริงมาเปิดเผย

เช่นผู้นำทหารเวลาสร้าง หน่วยซีลเวลารบยิงไม่มีพลาด ยิงโคตรแม่น ผู้นำหน่วยโคตรแมน เรื่องนี้ตีแผ่พอเจอเหตุการณ์เข้าจริง ๆ มันทำให้เห็นเลยว่ายิงไปก็กระสุนหมด บางทีก็เฟอะฟะ บางทีก็ฉีดยาพลาด มันทำให้เห็นจุดพลาดของเรื่องจริง มาเดินเตะขาเพื่อนที่บาดเจ็บสาหัสร้องโอดโอยลั่น ใส่กระสุนไม่ทัน ห้ามเลือดก็ไม่เป็นอย่างที่ฝึก มันเอาทุกอย่างมาตีแผ่ว่าแม้จะฝึกมาอย่างไร แต่พอเจอเหตุการณ์ตกใจสติคุ้มไม่อยู่ คุณช็อกหมด... นี่คือชีวิตจริง ๆ ของทหารที่ปกป้องบ้านเรา

ในหนังส่วนใหญ่ระเบิดตูมพระเอกหยิบปืนมายิง อันนี้พอเจอระเบิดจริงยืนกันทื่อมองกันเหม่อ คนบาดเจ็บร้องโหยหวน ร้องขอให้ฉีดมอร์ฟีนเพิ่ม แทนที่จะแมน ๆ แต่มีความกลัวตายด้วย คือมีทุกรสชาติคือมันเหมือนจริงมากและเล่นกับระบบเสียงที่สมจริงหลายฉากทำเราเงียบตามไปด้วย แล้วยิ่งฉากระเบิดตูมแล้วตัดเสียงฉับหายไปเลยในหัวเรามันวิ้งไปเลยนะ

จากเสียงดัง ๆ กลายเป็นห้องเงียบ ๆ ทำระบบเสียงในโรงดีมาก ชอบฉากใช้โซนิค บูม (Sonic Boom) มากดดัน โอ้โหบินมาตูมฝุ่นกระจายทั่วพื้นที่ทำให้ดูเกือบ 2 หนมันอลังการมากฉากนั้น เป็นหนังที่สร้างได้ดีมาก ๆ ดีมากตั้งแต่ดูหนังสงครามมา ให้ความสมจริง