“บันทึก หนานจิง” ก่อนมาดูไม่ได้รู้เรื่องราวมาก่อนเห็นแค่โปสเตอร์ พอมาดูรู้เป็นหนังจีนก็ ทว่าแถมโปสเตอร์หมอง ๆ เศร้าโศก ขณะดูก็คิดว่าเป็นหนังหนักหัวแต่พอดูไป มันหนักหัวจริงนะ แต่บรรยายไม่ถูกและไม่เคยเจอมาก่อน คือ ปกติหนักหัวจนไม่อยากดู แถมฉากสงครามญี่ปุ่นมายึดหนานจิงก็โหด ๆ ทั้งนั้นเลย ดีที่ไม่ให้เห็นฉากสะเทือนใจอย่างผู้หญิงถูกทหารญี่ปุ่นย่ำยี ฉากยิงก็ตูมตาม เทียบเป็นหนังอัตชีวสงคราม

ภาพหนังออกแนวโหดเหี้ยมแบบ Saving Private Ryan หนังดูสมจริง เอฟเฟกต์สมจริง เสื้อผ้าก็ย้อนยุคสมัยสงครามรวมทั้งฉากและเกณฑ์มาแสดงฉากถูกต้อนข้ามแม่น้ำแล้วญี่ปุ่นรัวยิงก็เห็นศพเกลื่อนแม่น้ำแดงฉานด้วยเลือดหดหู่ ยังนึกในใจจากดูหนังจบ เราโชคดีไม่ได้เกิดยุคนั้น เป็นหนังที่ดูแล้วหนักหัวทำสมจริง แต่ไม่อยากเลิกดู เพราะลุ้นว่าตัวเอกคนจีน นางโลม ล่ามและเจ้าของร้านถ่ายรูปจะรอดยังไง

เพราะเป็นคนจีนกลุ่มสุดท้าย แต่ร้านถ่ายรูปก็เป็นไฮไลต์ตามที่โปสเตอร์ขายหนังเพราะญี่ปุ่นที่ถูกพากองทัพเพื่อถ่ายภาพ แต่ดันล้างรูปไม่เป็นทำให้พระเอกที่เป็นบุรุษไปรษณีย์ตกกระไดพลอยโจนโกหกว่าเป็นผู้ช่วยเจ้าของร้านล้างรูปเลยมีชีวิตอยู่รอดเพื่อล้างรูปให้ญี่ปุ่นคนนั้น

และสุดท้ายรูปที่พวกญี่ปุ่นขยันถ่ายแม้แต่ภาพที่ยิงเชลยคนจีน ตัดหัวก็เป็นชนวนสำคัญย้อนมาทำใหญี่ปุ่นพ่ายแพ้และถูกประหารไม่ต่างจากเชลยคนจีน ถือเป็นหนังหนักหัวของสงครามที่ยิ่งดูก็ยิ่งอยากรู้ เป็นหนังนอกสายตาที่ดีมาก สอดแทรกความเสียสละของกลุ่มคนที่เหลือในภาพโปสเตอร์โดยมีบัตรผ่านแค่ 2 ใบก็ไม่มีทะเลาะแย่งชิง แต่ยินดีสละให้คนที่อ่อนแอกว่าทั้งที่พวกเขาก็อยากมีชีวิตรอดออกไปนะ

ส่วนคนแสดงเราก็ไม่ใช่แฟนคลับแต่ทุกคนเล่นได้ถึงมาก ทั้งตัวแสดงเด็ก ยันผู้ใหญ่ เป็นการถ่ายทอดอารมณ์ผ่านสีหน้า แววตา ท่าทางทำให้คล้อยตาม

#รีวิวหนัง #พนอ2 #หนังใหม่ #ข่าวบันเทิง #สำนักข่าวทรัสต์นิวส์