กองทัพอากาศไทย ตรวจสอบความพร้อมการปรับวางกำลังทางอากาศ ณ สนามบินอู่ตะเภา เพื่อรองรับภัยคุกคามด้านตะวันออก พร้อมสนับสนุนการปฏิบัติภารกิจปกป้องอธิปไตยและผลประโยชน์ของชาติทางทะเล จัดให้มีการซ้อมยิงมิสไซล์นำวิถี โดยเอฟ-16 และกริเพน

เมื่อวันที่ 17 มิ.ย.2569 กองทัพอากาศไทย โพสต์ภาพการตรวจสอบความพร้อมการปรับวางกำลังทางอากาศ ของเครื่องบินขับไล่หลัก ในการฝึกใช้อาวุธ หรือซ้อมยิงอาวุธปล่อยอากาศ-สู่-อากาศ พิสัยใกล้นำวิถีคลื่นอินฟราเรด เอไอเอ็ม-9 เอ็ม (AIM-9M) ไซด์วายเดอร์ โดยมีเครื่องบินขับไล่ที่เข้าทดสอบการยิง คือ เอฟ-16 เอเอ็ม/บีเอ็ม eMLU ของฝูงบิน 403 และ JAS-39 C/D กริเพน ของฝูงบิน 701

สำหรับเป้าหมายที่ใช้ทดสอบยิง เป็นพลุแฟลร์ส่องสว่าง ที่ปล่อยจากเครื่องบินโจมตี อัลฟาเจ็ต TH จากฝูงบิน 231 โดยมีคำบรรยายดังนี้  

"GOOD TONE..........FOX II ...HIT!!!"

บางครั้ง...ความมั่นใจของประชาชน ไม่ได้เกิดจากคำพูด แต่เกิดจากภาพของความพร้อมที่มองเห็นได้จริง
กองทัพอากาศตรวจสอบความพร้อมการปรับวางกำลังทางอากาศ ณ สนามบินอู่ตะเภา เพื่อรองรับภัยคุกคามด้านตะวันออก พร้อมสนับสนุนการปฏิบัติภารกิจปกป้องอธิปไตยและผลประโยชน์ของชาติทางทะเล ควบคู่กับการฝึกใช้อาวุธจรวดนำวิถีอากาศสู่อากาศ AIM-9 เพื่อให้กำลังทางอากาศไทยมีความพร้อมสูงสุดสำหรับทุกภารกิจที่ได้รับมอบหมาย

เมื่อหน้าที่คือการพิทักษ์น่านฟ้าของประเทศ ความพร้อมจึงไม่ใช่ทางเลือก แต่คือพันธกิจที่ต้องพร้อมปฏิบัติในทุกเวลา 
#SoundOfFreedom
#StrengtheningAirPowerTowardsUnbeatableAirForce
#กองทัพอากาศ
#TwentyFourSevenAllDayAllNight

สำหรับ เอไอเอ็ม-9 เอ็ม ไซด์วายเดอร์ (AIM-9M Sidewinder)  คือขีปนาวุธอากาศสู่อากาศพิสัยใกล้ (Short-Range Air-to-Air Missile) นำวิถีด้วยรังสีอินฟราเรด (ความร้อน) มันคือหนึ่งใน "เขี้ยวเล็บระยะประชิด" หรืออาวุธสำหรับการต่อสู้ในระยะสายตา (Dogfight) ที่ประสบความสำเร็จและทรงอิทธิพลที่สุดของกลุ่ม NATO ในช่วงปลายสงครามเย็นยุค 80-90 มาจนถึงยุคปัจจุบัน 

 4 จุดเด่นสำคัญที่ทำให้รุ่น "9M" (นายน์ไมค์) เป็นรุ่นคลาสสิกที่กองทัพอากาศชาติตะวันตก (รวมถึงกองทัพอากาศไทยในฝูงบิน F-16) ไว้วางใจ

1. ระบบโจมตีได้รอบทิศทาง (All-Aspect Capability)

ในอดีต ขีปนาวุธนำวิถีความร้อนรุ่นเก่าๆ จะต้องบินไล่ตามหลังเครื่องบินข้าศึกเพื่อจับความร้อนจากท่อไอเสียเท่านั้น (Tail-chase) แต่สำหรับรุ่น 9M ตัวเซนเซอร์ตรวจจับ (Seeker) ได้รับการอัปเกรดให้มีความไวสูงมาก จนสามารถตรวจจับความร้อนที่เกิดจาก "แรงเสียดทานของชั้นบรรยากาศบนพื้นผิวผิวหน้าของเครื่องบินข้าศึก" ได้ ทำให้เครื่องบิน NATO สามารถยิง AIM-9M ใส่เครื่องบินข้าศึกที่บินสวนหน้ามาตรงๆ หรือบินตัดหน้าได้ทันทีโดยไม่ต้องอ้อมไปข้างหลัง

2. ระบบต่อต้านการก่อกวน (IRCCM)

นี่คือหัวใจของรุ่น 9M เลยครับ มันถูกพัฒนาขึ้นมาเพื่อแก้ทาง "เป้าลวงความร้อน" หรือ Flares ที่เครื่องบินรบมักจะปล่อยออกมาเพื่อหลอกล่อขีปนาวุธ คอมพิวเตอร์ภายในของ AIM-9M มีระบบซอฟต์แวร์อัจฉริยะที่สามารถแยกแยะได้ว่า แสงไฟสว่างๆ ที่เห็นอันไหนคือ Flares (ซึ่งจะตกลงด้วยความเร็วคงที่ตามแรงโน้มถ่วง) และอันไหนคือเครื่องบินรบจริงที่ยังคงหักเลี้ยวด้วยความเร่งสูง ทำให้มันไม่หลงกลเป้าลวงง่ายๆ

3. เครื่องยนต์ไร้ควัน (Smokeless Rocket Motor)

AIM-9M เปลี่ยนมาใช้ดินขับของเครื่องยนต์จรวดแบบลดควัน (Reduced-smoke rocket motor) จุดนี้สำคัญมากในทางยุทธวิธี เพราะเวลาที่นักบินกดยิงขีปนาวุธออกไป มันจะไม่ทิ้งแนวควันสีขาวเป็นทางยาวบนท้องฟ้า ทำให้เครื่องบินข้าศึกตรวจจับด้วยสายตาได้ยากว่ามีจรวดพุ่งมาหา และทำให้ไม่มีเวลาหักหลบหรือดึงตัวหลบหนี ต้องรอฟังเสียงแจ้งเตือนจากระบบตรวจจับภัยคุกคาม

4. หัวรบแบบสะเก็ดทำลายระเบิดวงแหวน (Annular Blast Fragmentation)

เมื่อ AIM-9M บินเข้าใกล้เป้าหมายในระยะเผาขน ระบบชนวนเฉียดระเบิดด้วยเลเซอร์ (Laser Proximity Fuse) จะทำหน้าที่จุดระเบิดหัวรบ แรงระเบิดจะผลักดันให้ซี่ลวดและสะเก็ดระเบิดแผ่ออกไปเป็นวงแหวนขนาดใหญ่ ตัดโครงสร้างปีก ขี่นาวุธ หรือเครื่องยนต์ของข้าศึกให้ขาดออกจากกันทันทีโดยไม่จำเป็นต้องวิ่งชนตัวเครื่องตรงๆ.