ภาพ YF-23 จากการสร้างโดย AI

บินเร็วกว่า ซ่อนตัวเก่งกว่า เรดาร์ตามจับยาก และล้ำสมัยกว่าใครในยุคนั้น แม้ YF-23 Black Widow II จะไม่ได้เข้าประจำการในกองทัพอากาศสหรัฐฯ แต่ในสายตาแฟนการบินทั่วโลก นี่คือ ต้นแบบเครื่องบินขับไล่สเตลธ์ Gen 5 ที่สมบูรณ์ที่สุดเท่าที่เคยสร้างมา

ในโลกของวิศวกรรมการบิน มีเครื่องบินลำหนึ่งที่ถูกขนานนามว่าเป็น "เครื่องบินขับไล่ที่ดีที่สุดที่กองทัพสหรัฐฯ ไม่เคยเลือก" นั่นคือ Northrop/McDonnell Douglas YF-23 หรือที่รู้จักกันในชื่อ Black Widow II เครื่องจักรสังหารรูปทรงประหลาดล้ำที่เกือบจะได้เป็นจ้าวเวหาในยุคศตวรรษที่ 21
จุดเริ่มต้น: โครงการ ATF (Advanced Tactical Fighter)

ในช่วงทศวรรษ 1980 ท่ามกลางบรรยากาศสงครามเย็น กองทัพอากาศสหรัฐฯ เริ่มตระหนักว่าเครื่องบินเรือธงอย่าง F-15 Eagle อาจเริ่มเสียเปรียบเมื่อเผชิญหน้ากับเทคโนโลยีใหม่ของโซเวียตอย่าง Su-27 และ MiG-29

กองทัพอากาสสหรัฐฯ จึงประกาศ โครงการ ATF เพื่อสร้างเครื่องบินขับไล่ยุคที่ 5 (5th Genneration) โดยกำหนดคุณสมบัติ "4S" ที่เป็นไปไม่ได้ในยุคนั้นให้เป็นจริง ได้แก่

Stealth: การล่องหนจากการตรวจจับของเรดาร์

Supercruise: การบินด้วยความเร็วเหนือเสียงโดยไม่ต้องใช้สันดาปท้าย (Afterburner)

Short Take-off: การใช้รันเวย์สั้น

Superior Avionics: ระบบตรวจจับและอาวุธที่เหนือชั้น

การออกแบบ ฉีกทุกกฎเกณฑ์การบิน

ในขณะที่คู่แข่งในโครงการอย่าง Lockheed (YF-22) เลือกรูปลักษณ์การออกแบบที่ดูคุ้นตาและเน้นความคล่องตัวสูง แต่ทีม Northrop กลับเลือกเดินไปในเส้นทางที่สุดโต่งกว่า เพราะเครื่องบิน YF-23 มีลำตัวที่ยาวและแบนราบ ปีกทรงเพชร (Diamond-shaped wing) ที่ช่วยลดการสะท้อนเรดาร์ได้อย่างมหาศาล แทนที่จะมีแพนหางดิ่งและหางระดับแยกกัน YF-23 ใช้หางคู่ขนาดใหญ่ทำมุมเอียง หรือ หางคู่รูปตัว V (V-tail) ซึ่งช่วยทั้งเรื่องการควบคุมและการพรางตัว

นอกจากนี้ YF-23 เพื่อไม่ให้ถูกตรวจจับด้วยระบบค้นหาอินฟราเรดได้ง่าย จึงมีการออกแบบการลดสัญญาณความร้อน (Infrared Signature) โดยท่อไอเสียของมันถูกซ่อนไว้ที่ส่วนบนของลำตัวและปูด้วยกระเบื้องทนความร้อน ทำให้เซนเซอร์ตรวจจับความร้อนจากด้านล่างแทบจะหาไม่เจอ ทั้งนี้เพื่อเพิ่มโอกาสการเอาตัวรอดในการรบ 

การประลองยุทธ์ ระหว่างความเร็ว vs ความคล่องตัว

ในการทดสอบการบินปี 1990 YF-23 ที่ติดตั้งเครื่องยนต์ต้นแบบ Pratt & Whitney YF119-PW-100N บนเครื่องทดลอง PAV-1 "Spider" และ General Electric YF120-GE-100N ติดตั้งบนเครื่องต้นแบบ PAV-2 Grey Ghost แสดงให้เห็นว่ามัน คือ "จ้าวแห่งความเร็วและการพรางตัว" อย่างแท้จริง มันทำความเร็ว Supercruise ได้ถึง Mach 1.6 (เร็วกว่า YF-22) และพิสัยการบินไกลกว่า ที่สำคัญมีการพรางตัว หรือ คุณสมบัตbลดการตรวจจับด้วยเรดาร์ (Stealth) ที่ดีกว่าในเกือบทุกมุมมอง

อย่างไรก็ตาม YF-22 ของ Lockheed ได้เปรียบในเรื่อง ความคล่องตัว (Agility) เนื่องจากมีระบบปรับทิศทางแรงดันพ่น (Thrust Vectoring) ซึ่ง เวลานั้นกองทัพอากาศสหรัฐฯื ในขณะนั้นมองว่า "จำเป็น" สำหรับการสู้รบระยะประชิด (Dogfight)

พรางตัวดุจเสือซ่อนเล็บ มังกรซ่อนลาย 

แม้ว่า YF-23 ลำต้นแบบ (PAV-1 และ PAV-2) จะถูกสร้างขึ้นเพื่อทดสอบสมรรถนะการบินและการล่องหนเป็นหลัก โดยไม่ได้ติดตั้งระบบอาวุธที่ใช้งานได้จริง (Live Weapons) แต่ตามการออกแบบสำหรับสายการผลิตจริง (F-23) สเปกการบรรทุกอาวุธถูกวางไว้ให้รับมือกับภารกิจครองอากาศระดับสูง ดังนี้ครับ จึงมีการออกแบบให้ YF-23 มีช่องเก็บอาวุธปล่อยอากาศ-สู่-อากาศ ภายในลำตัว (Internal Weapons Bay) ซึ่งอยู่บริเวณใต้ท้องเครื่องระหว่างท่อรับอากาศ เพื่อให้คงคุณสมบัติการล่องหน (Stealth)

ช่องเก็บอาวุธหลัก (Main Weapons Bay)

ออกแบบมาให้มีลักษณะยาวและลึกเพียงพอสำหรับบรรทุกจรวดอากาศสู่อากาศพิสัยกลาง AIM-120 AMRAAM สามารถบรรทุกได้สูงสุด 4 นัด (วางเรียงในลักษณะ Tandem หรือหน้าหลัง 2 คู่) ส่วน ช่องเก็บอาวุธพิสัยใกล้ (Side/Small Bays) สามารถติด AIM-9 Sidewinder ได้ 2 นัด (ข้างละ 1 นัด) รวมทั้งปืนใหญ่อากาศในลำตัว (Internal Cannon) แบบ M61 Vulcan ขนาด 20 มม.พร้อมกระสุนประมาณ 480-500 นัด ติดตั้งอยู่ทางด้านขวาของลำตัวส่วนบน (ใกล้กับห้องนักบิน) 

****ข้อจำกัด***

ห้องเก็บอาวุธของ YF-23 ถูกออกแบบมาให้ค่อนข้างจำกัดเมื่อเทียบกับ F-22 Raptor (ซึ่งบรรทุก AMRAAM ได้ 6 นัด) เนื่องจากตัวเครื่องเน้นความเพรียวลมและยาวเพื่อทำความเร็ว Supercruise ที่สูงมาก

ผลการทดสอบการใช้อาวุธ (Weapon Systems Testing)
ในระหว่างการทดสอบโครงการ ATF (Advanced Tactical Fighter) นั้น ผลการทดสอบในด้านอาวุธมีประเด็นที่น่าสนใจดังนี้

การทดสอบการแยกตัวของอาวุธ (Weapon Separation)

ในขณะที่ YF-22 มีการทดสอบยิงจรวดจริง (Live Fire) ทั้ง AMRAAM และ Sidewinder เพื่อโชว์ความพร้อม แต่ YF-23 ไม่เคยมีการยิงจรวดจริง ในระหว่างการทดสอบของกองทัพอากาศ ฝั่ง Northrop ใช้การจำลองด้วยคอมพิวเตอร์และการทดสอบในอุโมงค์ลมเพื่อยืนยันว่า หากมีการปล่อยจรวดที่ความเร็วเหนือเสียง อาวุธจะสลัดตัวออกจากเครื่องได้อย่างปลอดภัยโดยไม่กระทบต่อตัวเครื่องหรือสูญเสียการควบคุม

โดยกลไกการปล่อยอาวุธของ YF-23 ออกแบบให้ใช้ระบบ Tractor Launchers (แขนกลยึดและผลักออก) ซึ่งทำงานได้รวดเร็ว แต่เนื่องจากพื้นที่หน้าตัดของเครื่องที่บางกว่าคู่แข่ง ทำให้การจัดวางกลไกการปล่อยอาวุธทำได้ยากกว่าในเชิงวิศวกรรม

จุดสิ้นสุดและมรดกที่เหลืออยู่

วันที่ 23 เมษายน 1991 กองทัพอากาศสหรัฐฯ ประกาศให้ YF-22 เป็นผู้ชนะ (และกลายเป็น F-22 Raptor ในเวลาต่อมา)

ทำไม YF-23 ถึงแพ้?

ความเสี่ยงด้านการผลิต: Northrop มีประวัติบริหารจัดการงบประมาณบานปลายจากโครงการ B-2 Stealth Bomber
ความเชื่อมั่น: กองทัพมองว่า YF-22 มีความสมดุลมากกว่า และระบบ Thrust Vectoring ดู "จับต้องได้" กว่าในการรบจริง

ความมั่นใจในระบบอาวุธ: นี่เป็นจุดด้อยหนึ่งที่ทำให้ YF-23 แพ้คะแนน YF-22 ในสายตากองทัพอากาศ ในขณะที่ Northrop มัวแต่โชว์ความเร็วและคุณลักษณะการล่องหนที่เหนือชั้น แต่ฝั่ง Lockheed กลับโชว์การยิงจรวดจริงๆ ให้คณะกรรมการเห็น

การนำเสนอ: Lockheed นำเสนอต้นแบบที่ดูพร้อมผลิตจริงมากกว่า ในขณะที่ บริษัท Northrop มุ่งเน้นไปที่การทดสอบขีดจำกัดทางเทคโนโลยี สุดท้าย ซึ่งในสถานการณ์นั้น กองทัพยังไงก็ต้องการเครื่องบินที่ "พร้อมรบ" มากกว่าเครื่องบินที่ "ล้ำสมัยที่สุดแต่ยังต้องพัฒนาต่ออีกเยอะ

แม้ YF-23 จะไม่ได้เข้าสู่สายการผลิต แต่พิกัดความแรงและเทคโนโลยีล่องหนของมันยังคงเป็นตำนาน เครื่องต้นแบบทั้ง 2 ลำ ปัจจุบันถูกเก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์ เพื่อเป็นประจักษ์พยานถึงยุคสมัยที่วิศวกรกล้าที่จะ "ฉีกตำรา" เพื่อสร้างสิ่งที่เหนือชั้นที่สุดเท่าที่มนุษย์จะจินตนาการได้.